Życie kołem się toczy.

Słyszeliście takie powiedzenie?  To jest prawda.

W latach 30 XX w emerytowany brytyjski urzędnik i okultysta Gerald Gardner zainicjował nowoczesne pogaństwo – wicca. Napisał dzieło pt. „Współczesne czarownictwo”, w którym pokazał praktyki i wierzenia czarownic. Informacje zawarte w tej publikacji stały się podwaliną dla współczesnych wiccan, którzy uprawiają sabaty czarownic.

Cykl sabatowy zwany inaczej Kołem Czasu składa się z ośmiu dni świątecznych, a te wiążą się z ważnymi punktami zwrotnymi w podróży rocznej. Można też powiedzieć, że to wiccański kalendarz, w którym zaakcentowana jest próba powrotu do naturalnego rytmu przyrody w połączeniu z religią pogańską. Koło to podobne jest do koła zodiakalnego lub rowerowego, gdzie szprychy pokazują ważne wydarzenia w ciągu roku. Połowa tych „szprych” wiąże się z zjawiskami astronomicznymi, takimi jak równanie dnia z nocą czy przesilenia. I są to sabaty astronomiczne. Druga połowa to sabaty związane z pasterstwem i rolnictwem. Wiccanie każdemu z tych ważnych świąt nadali odpowiednie nazwy.

Koło Czasu opowiada o:

Yule – Szczodre Gody (22-23 grudnia)

Inbolc – Gromnica (1 lutego)

Ostara – Jare Gody (20-21 marca)

Beltane – Rusałczy Tydzień (30 kwietnia – 1 maja)

Litha – Noc Kupały (21-22 czerwca)

Lammas – Spas Chlebowy (1 sierpnia)

Mabon – Święto Plonów (22-23 września)

Samhain – Dziady (31 października – 1 listopada)

Dziś chciałabym przybliżyć Wam Mabon

Nazwę sabatu ustanowił Aidan Kelly sięgając do źródeł celtyckich. Tam skupił się na opowieści o Mabonie – bogu miłości, płodności, zbiorów i polowań. Mit opowiada o niemowlęciu, które zostało wykradzione matce i uwięzione. Rozłąka powoduje spustoszenie kraju, które się zmienia i prowadzi do odrodzenia po powrocie syna do matki.

Mabon przypada wtedy, kiedy słońce wchodzi w znak Wagi, a ona symbolicznie pokazuje, że należy zachować dużą rozwagę w przygotowaniach na nadchodzące trudniejsze czasy. Już wcześniej powinniśmy przygotować się do zimnej pory roku. Nasze decyzje powinny być skierowane na to, co należy pozostawić, aby zginęło w ziemi, a co przechować w odpowiedni sposób, aby służyło nam do przyszłych plonów.

Mabon to Równonoc Jesienna zwana też Świętem Plonów czy też Dożynkami. Święto to jest zarazem smutne i wesołe. Przeraża nas nadchodząca zima, która kiedyś wiązała się z niebezpieczeństwem i zapowiedzią śmierci. Mówiono, że to Ciemna pora roku. Jednocześnie święto radosne, bo dziękujemy ziemi za to, że dzięki jej darom możemy przetrwać.

Na ten dzień ustanowiono wiele obrzędów będących hołdem dla Matki Ziemi za jej plony. Obrzędy różnią się nieco w różnych częściach świata. Ja chciałabym skupić się na części europejskiej i polskiej.

Święto dożynkowe należy do jednych z najważniejszych wydarzeń na wsiach. Łączy ich mieszkańców. W czasie obchodów ludność występuje w  tradycyjnych strojach, śpiewa specjalnie przygotowane na ten dzień przyśpiewki, często uszczypliwe wobec  sołtysa, wójta, proboszcza. Wieś w ten dzień stroją duże kukły wykonane ze snopów siana przedstawiające rolników przy pracy, ich sprzęty rolnicze, ale też zwierzęta gospodarskie.  Bardzo ważnym elementem obchodów Mabon są wieńce dożynkowe. Mają one najczęściej kształt zbliżony do korony. Wieńce biorą udział w konkursie i zgromadzeni wybierają ten najpiękniejszy i najbardziej okazały.  

Ważny był również zwyczaj związany ze zbożem. Zostawiano na polu ostatni, nieścięty snopek zboża, który nosił nazwy – pępek, broda, zawiązka lub koza, ozdabiano go i oddawano mu cześć. Ogólnie w czasie Mabonu panowała wdzięczność i radość.

Na ten czas przygotowywano również specjalne potrawy. Wiązały się one głównie ze zbożem – chleby, kołacze, placki. Obok znajdowały się warzywa, zwłaszcza buraki, kapusta, rzepa, groch. Dla osłody podawano desery wykonane z jabłek, śliwek, gruszek.

Neopoganie w tym czasie wykonują szereg rytuałów i zaklęć, aby osiągnąć harmonię między światłem i ciemnością, ciepłem i zimnem, przeszłością i przyszłością.

Jednym z takich rytuałów, który możesz wykonać jest Oglądanie zachodów słońca.

Jesienią, od Mabonu słońca jest coraz mniej. Poświęć jeden tydzień na powietrzu, aby obserwować zachodzące Słońce.

Zaśpiewaj do niego:

Słabnące słońce, czuję, jak stygniesz;

Słabnący dniu, widzę, jak ciemniejesz;

chłodniej, ciemniej, nadchodzi zima,

gdy gaśnie Słońce.

Zaklęcie promujące harmonię we wspólnocie

Możesz wykonać rytuał, który delikatnie wpłynie na atmosferę panującą w twojej najbliższej okolicy.

To, gdzie żyjemy, wpływa na to jak myślimy i spoglądamy na świat. Dlatego warto wpływać na lepszą przyszłość okolicy gdzie znajduje się nasz dom. Do tego celu należy przygotować eliksir. Do jego sporządzenia potrzebne będą – słoik z nakrętką, lejek, filtr do kawy, rondelek, drewniana łyżka, woda z kranu i zioła. Na dnie garnka rozłóż równomiernie zioła – po 1 łyżeczce dziurawca zwyczajnego, jagód jałowca, dzięgli, goździków i kory cedru, wlej dwie szklanki wody i mieszaj od czasu do czasu, aż mikstura zagotuje się.

Podczas mieszania śpiewnie recytuj:

Zmyj truciznę całą;

Zamknij wszystkie rany.

Wszyscy, którzy tym oddychacie,

Przybywajcie, jednoczcie się.

Bądźcie zdrowi!

Bądźcie zdrowi!

Tu, gdzie wszyscy mieszkamy,

Na tej wspólnej ziemi

Doskonalić się możemy!

Wizualizuj również różowy blask bijący od mikstury.

Gdy już zagotujesz to wyłącz kuchenkę, a mieszankę pozostaw do wystygnięcia. Przefiltruj niewielką ilość mikstury do słoika. Najlepszym momentem do użycia eliksiru będzie noc. Należy wtedy wylać mieszankę na zewnątrz domu, czy na skrzyżowaniu, czy w miejscu spotkań ludzi.

Gdy będziesz to robić możesz powiedzieć:

Zabierz trapiące nas kłopoty wraz z ciemnością,

Weź je tam, światło może je uleczyć.

Kolejny rytuał związany jest z chlebem. Przygotuj więc Chleb spełniający życzenia.

Upiecz chleb lub bułkę. Gdy będziesz mieszać składniki i zagniatać ciasto myśl o swojej intencji, o tym, co chcesz osiągnąć. Po upieczeniu połóż chlebek na ołtarzyku, aby ładował się magiczną energią przez cały czas trwania rytuału i powiedz:

Kiedy cię zjem i posilisz moje ciało, magiczny chlebie Święta Plonów,

Moje życzenie spełni się i osiągnę swój cel!

Niech tak się stanie!

Teraz zjedz chleb pozostawiając jego część. Wrzuć ją do ognia dziękując bogom i prosząc o wsparcie swojego celu.

Magia słomianej kukły

Kukła wykonana na czas Mabon miała magiczną moc. Dobrze było trzymać ją na honorowym miejscu w swoim obejściu przez cały rok aż do nowych zbiorów. Potem należy ją spalić lub zakopać. Taki rytuał zapewniał udane zbiory w przyszłym czasie. Jeśli jednak nie uprawiasz pola, słomiana kukła może przyczynić się do zebrania plonów, jeśli chcesz zasiać spokój w domu czy licznych propozycji pracy w przyszłym roku. Jeśli pragniesz większej ilości pieniędzy to obłóż środek kukły kamieniami i wpleć w nią wstążki symbolizujące ciężką pracę. Warto dodać inne akcesoria związane z twoją aktualną pracą.  Potem karm rytualnie swoją kukłę dając jej np. chleb, miód, jabłka. Po roku spal lub ją zakop.

W czasie Równonocy Jesiennej możesz rozpocząć prowadzenie Dziennika Wdzięczności.

Każdego dnia, najlepiej wieczorem zapisuj za co jesteś wdzięczny. Czasem będzie tych rzeczy, sytuacji więcej, a czasem niewiele. Wówczas trzeba się wysilić, aby znaleźć choć jedną.  Ale pisz coś codziennie. Możesz dołożyć ozdobniki, rysunki czy nawet dodać zdjęcia.

Sznurek modlitewny z żołędzi

Czasem zdarza się, że tracimy orientację podczas wielokrotnego powtarzania rytuałów i zaklęć. W święto Mabon warto do tych celów przygotować naturalne koraliki z żołędzi. Posłużą ci do odliczania podobnie jak różaniec.

Mabon jest ostatnim  tak radosnym świętem, bo wynikało z ciężkiej pracy przez cały rok. Teraz można już odpocząć. Kolejne sabaty – Samhain czyli Dziady czy Yule  inaczej Szczodre Gody mają zupełnie inny charakter.

Pielęgnujmy więc w tych dniach naszą radość, wdzięczność i dziękczynienie; dążmy do RÓWNOWAGI.

Korzystałam z wiedzy zawartej w książkach Diany Rajchel i Dobromiły Agiles

Wasza Goja