Historia i wprowadzenie do aromaterapii.

Węch jest najczulszym zmysłem ludzkim. Można powiedzieć, że ludzie potrafią rozróżnić do
10 tysięcy zapachów, ale tak naprawdę liczba ta jest o wiele większa z uwagi na kody naszej
podświadomej pamięci. Głównym celem aromaterapii jest zdrowie fizyczne, psychiczne i
duchowe. Człowiek powinien być traktowany jako złożona natura, której dążeniem życiowym
jest uzyskanie harmonii wszystkich składowych. Równowaga w każdej dziedzinie powoduje
stan zdrowia.
Wpływ zapachów na nasze samopoczucie jest niezaprzeczalny. Często bywa, że kojarzymy je
w sposób pozytywny lub wręcz odwrotnie… przywołują niemiłe albo bolesne wspomnienia.
Wyjątkowo trwale zapadają nam w pamięci zapachy związane z naszymi emocjami
towarzyszącymi różnym przeżyciom.

Odbiór zapachu jest indywidualny dla każdej osoby i niesie ładunek wibracyjny, który będzie z
nami kooperował lub tworzył antagonizm. Zależy to od tego czy dostroi się do naszej
energetyki. Nie można porównać potencjału energetycznego między ludźmi. Tak samo, jak
nie powinno się dyskutować o gustach. W zależności od stopnia świadomości i rozwoju
duchowego, będziemy sięgać po lepsze lub jakościowo gorsze preparaty roślinne czy olejki
eteryczne. Zawsze jednak powinny one z nami współgrać. Również w zależności od naszego
nastroju lub nawet pory dnia.

Historia aromaterapii sięga 7 tysięcy lat, jeśli liczyć około 5 tysięcy lat przed naszą erą:
• Początki aromaterapii – starożytne cywilizacje; datujemy około 5 tysięcy lat p.n.e.;
• Papirus Ebersa (ok. 1550 p.n.e.) ze starożytnego Egiptu zawiera receptę na Cannabis
(marihuanę) stosowaną miejscowo
w stanach zapalnych; Materia Medica (po arabsku) opisuje właściwości lecznicze
kminku i kopru; Dioscorides De Materia Medica Byzantium XV wiek;
• Ojciec medycyny Hipokrates 300 rok p.n.e. propagatorem używania olejków do kąpieli
i masaży;
• Arabski lekarz Teofrast z Eresos 270 rok p.n.e. twórca dzieła
pt. „Co się tyczy zapachów”. Stało się ono podstawą dzisiejszej wiedzy o terapii
olejkami eterycznymi;
• Wiek XI: Lekarz i filozof perski Avicenna i jego wynalazek – maszyna do destylacji
olejków za pomocą pary wodnej;
• Europa wiek XII: zakonnica Hildegarda von Bingen – badaczka natury i ludzi, jako
pierwsza założycielka własnego czasopisma poświęconego zaletom lawendy i melisy;
• Francuski chemik Rene Maurice Getafosse; rok 1928: narodziny współczesnej
aromaterapii – pierwsza książka „Aromaterapia”;
• Wojskowy chirurg nazwiskiem Jean Valnet: kompendium wiedzy zawodowej: rok 1964
r. „Aromatherapie”.


Aromaterapia (aromatoterapia) to gałąź medycyny alternatywnej (komplementarnej)
wykorzystująca olejki eteryczne i inne substancje zapachowe do korzystnego wpływania
na nastrój, procesy poznawcze oraz zdrowie.

Podstawowe formy aromaterapii:
• inhalacje;
• kąpiele;
• masaże (lecznicze i relaksacyjne) w tym biomasaż;
• kompresy;
• nawanianie – odparowanie przy pomocy m.in. kominków, parowników, kamieni, fontann zapachowych, dyfuzorów.

W aromaterapii nie stosuje się metod doustnych!

Drogi wprowadzania olejków eterycznych: węch – skóra.
Oddziaływanie na psychikę:
zapach – nos – nerwy węchowe – mózg.
Oddziaływanie farmakologiczne:
nosogardziel – krtań – tchawica – oskrzela – płuca.
Oddziaływanie farmakologiczne:
naskórek – gruczoły łojowe – mieszki włosowe – skóra właściwa – układ krążenia – tkanki i
narządy.

Występowanie olejków eterycznych:
Obecnie znanych jest około 2 tysiące gatunków roślin olejkodajnych występujących we
wszystkich strefach klimatycznych, choć najliczniej w strefie zwrotnikowej.

Reprezentują one różne rodziny roślin naczyniowych, przy czym najwięcej ich należy do:
• sosnowatych,
• cyprysowatych,
• wawrzynowatych,
• imbirowatych,
• różowatych,
• jasnotowatych,
• mirtowatych,
• oliwnikowatych,
• rutowatych,
• baldaszkowatych,
• astrowatych.

Olejki eteryczne wytwarzane i gromadzone są w rozmaitych organach roślinnych, zwykle w
obrębie poszczególnych rodzin, np.:
• u baldaszkowatych są to głównie owoce i korzenie,
• u jasnotowatych – liście i kwiaty,
• u tatarakowatych i kosaćcowatych – kłącza.

Czasem w różnych częściach roślin występują rozmaite olejki i tak na przykład pomarańcza
gorzka wytwarza trzy odmienne olejki w kwiatach, liściach i w młodych pędach.
Olejki wytwarzane są w tkankach wydzielniczych w zewnętrznej części roślin (np.
we włoskach gruczołowych lub w kwiatach), ewentualnie wewnątrz roślin (w kanałach i
zbiornikach olejowych).

Zawartość olejków w organach roślin bywa bardzo różna i zmienna
w zależności od warunków otoczenia, a nawet pory dnia. Zwykle największe ilości olejków
występują w roślinach tuż przed kwitnieniem, ewentualnie w przypadku roślin gromadzących
olejki w owocach – w czasie ich dojrzewania.
Maksymalnie olejki stanowić mogą nawet 20% składu szczególnie aromatycznych owoców,
kwiatów lub liści. Zwykle w roślinach olejkodajnych olejki stanowią od kilku miligramów do
kilkudziesięciu gramów w jednym kilogramie surowca.

DEFINICJA: rośliny olejkodajne
„Olejkodajne rośliny, zw. aromatycznymi roślinami, rośliny zaliczane do różnych grup
systematycznych, uprawiane lub zbierane ze stanu dzikiego, zawierające substancje
aromatyczne (wonne) olejki eteryczne; obecnie jest znanych ponad 1700 gat. roślin
olejkodajnych, np. z rodzaju róża, lawenda, fiołek, mięta, szałwia, melisa, tymianek, kozłek,
kosaciec, konwalia, kolendra, kminek, anyż, eukaliptus, migdały, pomarańcze, rozmaryn,
sosna, tatarak, wanilia.” Źródło: PWN

Wypełnijmy swój świat zapachem. Zapraszam na kolejne spotkanie z Aromaterapią wkrótce!