Wielki Tydzień to moment, w którym ustawia się rok

W Wielkim Tygodniu nie chodzi o święta. To jest późniejsza warstwa, która została nałożona. W swojej pierwotnej formie ten czas był momentem przejścia – wyjścia z zimy, z zatrzymania, z ciężaru, w stronę ruchu, życia i działania.

W kulturze słowiańskiej nie nazywano tego wprost. Nie było pojęć, które dziś próbujemy dopasować. Była obserwacja i praktyka. Kobiety wiedziały, że jest moment w roku, w którym można „ustawić” przestrzeń tak, żeby pracowała przez kolejne miesiące.

Nie robiły tego przez wielkie rytuały, tylko przez proste czynności, które miały sens i powtarzalność.

Najważniejsze było jedno – to, co przygotujesz teraz, zostaje z Tobą na długo.

Woda jako nośnik, nie symbol

Woda w tym czasie nie była traktowana jako coś zwykłego. Nie dlatego, że była „święta”, tylko dlatego, że była najczystszym nośnikiem.

Brano wodę i stawiano ją w domu. Nie ruszano jej bez potrzeby. Nie chodziło o to, żeby coś nad nią mówić albo wykonywać konkretne gesty. Chodziło o to, żeby była w przestrzeni, w której panuje spokój.

Woda, która stoi, zaczyna przyjmować to, co jest wokół. Jeśli w domu jest napięcie, przyjmuje napięcie. Jeśli jest cisza i porządek, przyjmuje ciszę i porządek.

Dlatego w tym czasie pilnowano nie tylko samej wody, ale też tego, co dzieje się w domu. To był proces równoległy – oczyszczanie przestrzeni i „ładowanie” tego, co ma zostać na później.

Tak przygotowana woda nie była przechowywana dla samego przechowywania. Była używana wtedy, kiedy coś się zaczynało psuć w relacjach, w zdrowiu, w atmosferze domu.

Jajko jako punkt życia

Drugim elementem, który miał znaczenie, było jajko. Nie jako pokarm, tylko jako coś, co niesie życie.

W tym czasie odkładano kilka jajek. Nie używano ich od razu. Trzymano je jako coś, co może być wykorzystane wtedy, kiedy pojawia się problem.

Jajko było używane w prosty sposób, jako narzędzie do „ściągania” napięcia z ciała albo z przestrzeni. Nie nazywano tego oczyszczaniem energetycznym. To była praktyka, która wynikała z doświadczenia, a nie z teorii.

To, co było ważne, to intencja i prostota. Bez komplikowania, bez dokładania znaczeń.

Światło i ogień jako stabilizacja

Trzecim elementem był ogień. Świeca, palenisko, cokolwiek, co dawało stałe światło.

Ogień nie był symbolem. Był stabilizatorem. Wprowadzał rytm i porządek. Dlatego w tym czasie pilnowano, żeby w domu było światło – nie tylko fizyczne, ale też to wynikające z obecności i spokoju.

Co z tego wynika dzisiaj

Dzisiaj mamy tendencję do komplikowania wszystkiego. Szukamy nazw, systemów, wyjaśnień. Tymczasem sens tego czasu jest bardzo prosty.

To jest moment, w którym:

– zatrzymujesz się
– porządkujesz przestrzeń
– wprowadzasz ciszę
– przygotowujesz rzeczy, które będą Ci służyć później

Nie na jeden dzień, na cały rok.

Nie chodzi o to, żeby odtwarzać dokładnie to, co robiły dawne kobiety. Chodzi o to, żeby zrozumieć mechanizm.

Pamiętaj… To, co robisz w tym czasie, zostaje.

Prosty rytm na teraz

Jeśli chcesz wrócić do tego w praktyce, nie potrzebujesz niczego skomplikowanego.

Wystarczy:

– woda postawiona w spokojnym miejscu
– jeden punkt światła
– jedna rzecz, którą odkładasz „na później”

I najważniejsze – cisza.

Bez napięcia, bez oczekiwań, bez robienia z tego wydarzenia.

To nie działa przez spektakl, działa przez obecność.

I to jest cała różnica.

Doskonałego czasu DLA WAS!

Joanna Wysocka i Akademia Życia Zen